Voordat we Michel (nr. 1361) leerden kennen, reden we in de jaren 90 vaak met zijn zoon Philippe. Philippe was toen ook een actief lid van de Cent Cols.<\/p>\n\n\n\n
De eerste keer dat we Michel ontmoetten was tijdens ons verblijf in Gilette in april 2015. Hij had toen iets meer dan 1300 passen beklommen en vertelde ons dat zijn doel was om de 1500 te halen. Wij vonden dat een erg ambitieus doel, gezien Michels imposante lichaamsbouw en leeftijd.<\/p>\n\n\n\n
Maar dat was zonder te rekenen op zijn koppigheid en doorzettingsvermogen, want hij ging veel verder dan dit doel. Hij belichaamde de stille kracht<\/em>, We kwamen hem weer tegen op elk van onze reizen met de CCC. Hij weigerde categorisch om over te stappen naar de VAE en bleef maar zeggen: \u00abDit is de laatste keer dat ik meedoe...\u00bb.\u00bb<\/p>\n\n\n\n Het verlies van zijn vrouw Colette in 2008 heeft hem erg geraakt en hij sprak vaak over haar nagedachtenis.<\/p>\n\n\n\n Op 85-jarige leeftijd is hij rustig heengegaan, zoals hij altijd heeft gedaan, en we zullen het kleine kampeerbusje dat zijn enige voertuig was niet meer zien aankomen op onze volgende bijeenkomsten.<\/p>\n\n\n\n Michel was een zeer innemende man, vooral vanwege de glitches die hij had tijdens zijn verblijven, waarvan ik er 2 zal noemen.<\/p>\n\n\n\n In 2014, tijdens zijn verblijf in Bussang, ging hij kijken hoe de Tour de Col des Croix beklom. Een politieagent verbood hem terug over te steken om zijn picknick op de fiets aan de andere kant van de weg op te halen, waardoor hij hongerig achterbleef.<\/p>\n\n\n\n In Gilette hadden Guy Moreau en Laurent Cornet een kortere route voor hem bedacht en hem naar het beginpunt van het circuit gebracht met de instructie om elkaar op dezelfde plek te ontmoeten. Bij zijn terugkeer was Michel nergens te bekennen en na lang wachten besloten ze terug te keren naar het centrum in de veronderstelling dat hij alleen was teruggegaan.<\/p>\n\n\n\n Toen het tijd was voor het avondeten, was Michel nog steeds vermist. Telefoontjes naar de politie, naar zijn zus... maar wat een opluchting toen we hem in het centrum zagen aankomen.<\/p>\n\n\n\n Michel was altijd een beetje verdwaald, maar zo vriendelijk.<\/p>\n\n\n\n Alain, je vergeet te vermelden dat het bij Gillette de pizzadame was die hem terugbracht naar het centrum, de geluksvogel!<\/p>\n\n\n\n Michel liet nooit iemand onverschillig. We hadden een natuurlijke sympathie voor hem omdat hij vaak niet synchroon liep met onze schema's als we weg waren. Zijn routes waren vaak ge\u00efmproviseerd. In Lozari, in 2013, was er een ongelukje: hij vertrok met zijn fiets om geld te halen bij een geldautomaat. Toen hij terugkwam bij zijn camper, was hij zijn portemonnee en al zijn papieren kwijt... en ook het geld dat hij net had opgenomen. De andere leden hebben allemaal bijgedragen om zijn terugkeer naar het Franse vasteland te garanderen. Het verlies van zijn vrouw had hem erg aangegrepen. Hij was een goede vriend.<\/p>\n\n\n\n Michel Minard is mijn kindertijd en mijn schooltijd, Net als jullie heb ik Michel op verschillende reizen ontmoet en zijn wilskracht op of naast zijn fiets gemeten. Ik waardeerde zijn zenitude in Ghysonnaccia, waar we een bungalow deelden.<\/p>\n\n\n\n Ik zie hem nog de passen zoeken met een 200.000 Michelin-kaart, volhardend tot het einde! Ik vond het heerlijk om met hem te praten. Dat deed ik weer op de Algemene Vergadering. Als je in goede gezondheid verkeert en nog steeds alert bent, denk je dat je eeuwig zult leven, dat alles doorgaat. Als je ziet dat je familie en vrienden je verlaten, realiseer je je dat je slechts op doorreis bent.<\/p>\n\n\n\n Een gedachte voor zijn familie. Maurice en ik gingen soms met hem wandelen. Ik ben erg verdrietig om hem te zien gaan, hij was zo'n aardige man.<\/p>\n\n\n\n Avant de conna\u00eetre Michel (N\u00b01361), nous avions souvent roul\u00e9 en compagnie de son fils Philippe dans les ann\u00e9es 90. Ce dernier \u00e9tait \u00e9galement \u00e0 l\u2019\u00e9poque un membre actif aux Cent Cols. La premi\u00e8re rencontre avec Michel se fit au cours du s\u00e9jour de Gilette en avril 2015. Comptant \u00e0 peine plus de 1300 cols \u00e0 […]<\/p>\n","protected":false},"author":58,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[130,129],"tags":[],"class_list":["post-79571","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-carnet-noir","category-gazette"],"acf":[],"yoast_head":"\nClaude en Michel RABUTEAU<\/h4>\n\n\n\n
\n\n\n\nAlain Brault<\/h4>\n\n\n\n
\n\n\n\nGuy Harl\u00e9<\/h4>\n\n\n\n
\n\n\n\nMax Tissot<\/h4>\n\n\n\n
\n\n\n\n
Elke ochtend als ik naar school ging, zag ik hem in Dijon, op zijn fiets, op de Boulevard Kennedy op weg naar zijn werk...
Toen ik begon met wielrennen, was hij bij de TCF-club in Dijon.
Toen we elkaar ontmoetten op een rally... was ik de FEE zoon.
Veel verdriet en emotie...<\/p>\n\n\n\nPhilippe Fee<\/h4>\n\n\n\n
\n\n\n\nGuy Chaurin<\/h4>\n\n\n\n
\n\n\n\n
Tot zover het te laat komen voor het avondeten ...<\/p>\n\n\n\nBernard Chinal<\/h4>\n\n\n\n
\n\n\n\nAlain Schoebel<\/h4>\n\n\n\n
\n\n\n\nMarie-Th\u00e9r\u00e8se Frumy<\/h4>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"