ICC nr. 40 staat online: verslagen van de algemene vergadering, vergaderingen, Bi Séjour 2027...Ga naar info

153 cols zijn zojuist toegevoegd aan de catalogus van cols uit SpanjeGa naar info

De duizendste

Teksten en fotocredits: Hubert Court (CC nr. 5600), voor het eerst gepubliceerd op 3 februari 2006.

Het is zover, ik heb mijn duizendste beklommen. Mijn duizendste col.
Ik heb dus mijn insigne van leerling-centcolist verwijderd – dat insigne dat je virtueel op je rug draagt zolang de duizendste col is overschreden, zoals werd vermeld tijdens de bijeenkomst in Catchaudégué*.


De inwijdingsritus vond plaats in Zwitserland, in het kanton Wallis, tijdens de beklimming van de col van Sanetsch of Sénin (CH-VS-2252). Het was Pierre Mai die mijn aandacht had gevestigd op deze col, die afgelegen ligt en waar geen autoverkeer is.

Overzichtskaart van de col van Sanetsch en Sion. © Michelin

Tijdens mijn verblijf in de Jura had ik de keuze tussen de Douleur-pas of de col des Étroits. Omdat ik onlangs de col des Enceints had overgestoken, deed zich ineens een heel semantisch landschap voor mij open! Maar ik hecht geen waarde aan pijn of lijden op de fiets. Zelfs als het onvermijdelijk is, probeer ik het te omzeilen. Tegenwoordig lijkt het te worden verheerlijkt, zelfs in de mode te zijn, iets wat bij de goede kringen hoort, en dat komt in alle sportuitzendingen naar voren. Alsof deze verheerlijking van het lijden, voortkomend uit onze joods-christelijke wortels, ons zou moeten leiden naar verlossing, naar het bereiken van de Graal.

Bij grijs maar toch helder weer vertrok ik uit Sion voor een prachtige liturgie die veel weg had van de zwarte mis.

de stad Sion

Vanuit Sion volgt een lange klim langs de berghellingen boven de Rhônevallei, met gegarandeerde panoramische uitzichten tot aan Savièse. Daar volgt een afdaling, waarbij je het dal verlaat om je te begeven in de plooien en kloven van de bergen, richting de Pont du Diable langs de indrukwekkende Gorges du Morge. Vervolgens komen we uit op de meer directe route vanuit Conthey, met minder hoogteverschil. We volgen de Morge langs de rechteroever, in een omgeving waar ik bijzonder van houd: een mengeling van rotsen en bomen van verschillende soorten.

de Morge-kloof

Ik heb het geluk dat ik me bij een collega mag voegen. Hij moet erom glimlachen dat ik mijn duizendste vier, terwijl hij al in de 4000 zit!

Ik ben op zoek naar die 15% die Michelin belooft. Ik kom volgens mijn persoonlijke beoordelingsschaal niet verder dan 12-13, niet meer. Ik denk ook dat ik waarschijnlijk in topvorm ben, na de 73 cols die ik in 8 dagen in de Ariège heb bedwongen; dat ik de steilheid daardoor minder voel. Ik probeer niet helemaal links te blijven rijden (ik weet het, ik heb van die grillen die niet veel zin hebben, maar ik accepteer ze!) en ik doe een aantal goede reeksen klimmen in de stand-up. Gekweld, als een veroveraar van illusies, worstel ik met de leegte die mij omringt. De helling is inderdaad steil en het hoogteverschil aanzienlijk. 1855 m bij terugkeer in Sion (met ongeveer 90 m op de terugweg). Herberg, hotel, rustplaats: een stevig chalet van steen en hout, kleurrijk versierd met vlaggen en wimpels uit alle landen, provincies en steden, staat aan mijn linkerkant vlak voor een bocht. Hier in de omgeving is het het steilst. Een jonge vrouw komt met blote armen op de fiets naar beneden, wat me afleidt van een nadere beschouwing van dit originele gebouw, en ik heb medelijden met haar, terwijl ik zelf goed ingepakt ben en het voorrecht heb om omhoog te fietsen.

Sanetsch-relais

Ik wil in één ruk naar boven klimmen – om de duizendste te vieren – en daarom maak ik geen foto’s; die maak ik wel op de terugweg. Het licht wordt zwakker. De dag laat me in de steek. Ik ben bang dat regen en kou mijn prestatie zullen onderbreken.
Nieuwe brug, oversteek naar de linkeroever, korte tunnel in een nog steeds prachtige omgeving. Helemaal naar mijn smaak.
Een prachtige reeks haarspeldbochten boven Visse. Een echte spiraal boven Visse! Op de fiets merk ik dat ik niet altijd even helder van geest ben. Een spiraal, want de haarspeldbochten worden steeds smaller naarmate je hoger komt, totdat ze helemaal bovenaan uitmonden in heel korte stukjes.

set veters

Aan stuurboord (ik moet even op en neer wiegen om het zo te zeggen) word ik omringd door de berg, met, hoog boven mij, onzichtbaar, Sex Noir en Sex Rouge. Ja, met zulke begrippen en de vele associaties die ze oproepen, ben je soms in gedachten verzonken tijdens het klimmen. Een nieuwe brug over een zijrivier van de Morge en weer een reeks haarspeldbochten, maar deze zijn niet regelmatig. En nu vind ik het minder leuk. Prachtige uitzichten, want we zijn hoger gekomen, maar er zijn geen bomen meer, alleen maar velden. En ik denk terug aan de col des Champs – waarom? Wie weet! Ik vraag me vaak af waardoor een klim naar een col bepaalde herinneringen aan andere beklimmingen weer naar boven haalt. De kleuren van de rotswanden, de configuratie van het terrein, de kwaliteit van het licht, de textuur van het pad, de lichamelijke sensaties, of zelfs allerlei ongrijpbare, mysterieuze aanwijzingen, die al dan niet met elkaar in verband staan, en waarvan zowel ons lichaam als onze geest de herinnering zonder dat we het beseffen hebben bewaard, roepen zo andere beklimmingen en andere tijdperken in herinnering, waarvan we niet direct, noch bij nader inzien, goed kunnen zien wat ze teweegbrengt, behalve dan die overvloedige zintuiglijke beleving die verbonden is met het fietsen en die de hele charme ervan vormt. Tijdens de klim naar de Klausenpas, enkele dagen later, dringt zich in mijn gedachten een tocht door de Grands Goulets op! Het enige zichtbare gemeenschappelijke punt dat ik toen kon vinden om deze twee zo verschillende plaatsen met elkaar te verbinden, waren de kleuren van de korte rotswand die zich tegenover en rechts van de klim bevindt.

de Sanetsch-gletsjer

Dan komen de tunnels. Zonder verlichting. Gelukkig afgewisseld met korte lichtflitsen die me hier en daar in staat stellen om er min of meer iets te zien, geleid door een zwak licht dat ver voor me uit schijnt. Ik rijd blindelings verder. Een paar korte momenten van nietszien, bij een bocht, doen me deugd. Dan is het plotseling pikdonker. Een auto maakt zijn U-bocht af aan de rand van de afgrond, wat me zorgen baart. Ik vrees een obstakel en rijd verder met de geruststellende gedachte dat de fiets muren of kloven kan overwinnen die een auto zouden tegenhouden. Er vallen al een paar regendruppels en het gerommel van zwartachtige massa’s heeft even eerder een sprankje onzekerheid in mijn optimisme geslagen. De onvoorspelbare wendingen van de tocht, die het tot een avontuur maken waarvan de uitkomst onzeker is, blijven de hele weg aanwezig en variëren in aard naargelang de omstandigheden. Over het algemeen sporen ze de klimmer aan en maken ze de inzet groter. Verkwikkend. Dus moet ik ongeveer 80 meter naast mijn fiets lopen, terwijl mijn rechterhand langs de wand tast. Ik heb maar één achterlicht. De ergernis dat ik moet lopen wordt gecompenseerd door de lichte roes van het avontuur (ja, ik weet het, je beleeft de avonturen die je kunt beleven…). Dan zie ik een gletsjermorene, ongetwijfeld die van de Tsanfleuron, en ik weet dat ik er bijna ben. Inderdaad. Dan worden de wolken donkerder en zien ze er vreselijk dreigend uit; een lichte motregen heeft me al te pakken gekregen voordat ik de tunnels doorkruis, en ik verheug me innerlijk dat ik hier ben, daadwerkelijk hier. Een paar foto’s ter illustratie, terwijl ik op mijn collega wacht, in een poging om – met een groeiend besef dat het niet zal lukken – iets van de sfeer van deze plek vast te leggen; deze plekken die zo bijzonder zouden moeten zijn dat ze worden gezien als het eindpunt van een lang gerijpt en nu voltooid project, namelijk het bereiken van de duizendste col. De gletsjer en de Sanetschhorn zijn verweven met de wolkenkrullen die in een bewegend geheel alle nuances van zwart tot wit weergeven in de toenemende verwarring van een dag zonder licht.

Apocalyps Sion

Het temperatuurverschil met het dal is aanzienlijk, meer dan vijftien graden, en nodigt niet uit om daar lang te blijven hangen. Ik heb nog steeds de drang om deze col tot de mijne te maken, me te laten doordringen van mijn duizendste, op zoek te gaan naar een of andere raadselachtige smaak die erin schuilt en hem uniek maakt, en die aanleiding zal geven tot dit verhaal.

Ik ben niet zo goed in gezichten onthouden, maar het weerzien met deze collega roept een vaag herinnering bij me op. We praten wat, om ons op te warmen en de koude berg wat menselijker te maken, en ik vraag hem hoe hij heet. Pierre Guilliée. Dan herinner ik me, en herinner ik hem eraan, dat we de laatste Paris-Brest samen hebben volbracht! Ach, wat een toeval! Al een paar jaar eerder, tijdens de pelgrimstocht die me naar de broederschap van de Fêlés du Grand Colombier moest leiden, ontmoette ik in de vroege ochtend van een gewone dag in september, op de top van de col, een ‘centcolist’ tegenkwam die op diezelfde dag dezelfde pelgrimstocht maakte en in dezelfde stad woonde als ik!
Terwijl ik druk bezig was met het fotograferen van wat ik tijdens de klim had opgemerkt, zag ik Pierre al snel in de verte verdwijnen tijdens deze snelle afdaling naar Sion. Hij had nog net de tijd gehad om me te waarschuwen dat het weer bij Andermatt flink zou verslechteren. Vanaf Brig was dat inderdaad het geval.

*Noot van de redactie: in 2005 vond de internationale bijeenkomst plaats op de col van Catchaudégué (FR-09-0893).