Home » Clubblad » Verhalen » Drie passen in Valle d'Aosta

Drie passen in Valle d'Aosta

Jacques Franck CC nr. 4134

Col du Nivolet IT-AO-2612

Het ligt ten westen van Gran Paradisio. We verlieten de snelwegen bij Ivrea en reden van daaruit richting Cuorgne om de N460 te nemen tot aan Rosone (een oninteressante route). We lieten de auto's achter en begonnen aan de klim, 36 km van 700 m naar 2612 m.

De eerste paar kilometer waren een redelijk gemakkelijke warming-up. Geconfronteerd met een galerij - bewegwijzerd 15 % - namen we de oude weg, maar na een paar kilometer was deze over meer dan 200 meter volledig vernield. Acrobatische oversteek. Uit angst dat de rest van de route net zo zwaar zou zijn, gingen we de galerij in, die gelukkig buitengewoon goed verlicht was. Ondanks de traagheid van onze voortgang - gezien het stijgingspercentage van 15 % - werden we op geen enkele manier gehinderd door het verkeer, dat niet overvloedig was. We ontdekten het eerste meer, dat we zonder al te veel problemen omzeilden. Voor ons lag een verticale wand waar de kronkels van onze weg te zien waren. Het leek een onoverkomelijke hindernis... maar met de traagheid van onze 72 jaar hebben we ze allemaal overwonnen om een ander meer te ontdekken en sprankelende uitzichten op de keten die Le Nivolet scheidt van de Val d'Isère-vallei. Na het oversteken van een kleine pas stonden we aan de oevers van een tweede meer, ook gedomineerd door een rotsachtige wand waar we opnieuw enkele overwinnende switchbacks konden ontwaren. Nog steeds in het tempo van onze jaren, streelden we ze allemaal voordat we eindelijk de top bereikten. Schitterend uitzicht op de switchbacks, de meren en de Col de la Galise en zijn buren. Eenmaal over de pas ontdekken we een nieuw meer. Je kunt er komen via een geasfalteerde weg die eindigt in een onbegaanbaar fietspad. Het leidt naar de Val d'Aoste via de vallei van de Valsavaranche. Jules en ik roepen deze klim uit tot een van onze fietsreiswonderen. Tijdens de afdaling waarderen we de kwaliteit van de galerij: glad asfalt, zeer brede weg, perfecte verlichting. Onze snelheidsmeters halen de 70 km/u zonder dat we schrikken.

Colle della Croce IT-AO-2373

Als je erg veeleisend bent, kun je deze klim beginnen vanuit Morgex (Val d'Aoste) of La Thuile (route du Kleine Sint-Bernard) maar dan moet je de Colle San Carlo. De asfaltweg aan de kant van Morgex klimt 10 km aan een gemiddelde van 10 %, met veel stukken aan 12,5 %. Aan de andere kant is het iets korter en makkelijker. Op de top van de pas begint een bospad - met een wegwijzer - de route richting Colle della Croce. Het wordt al snel een fietspad en verlaat het beboste gebied. Vanaf hier kun je de Mont Blanc zien en de prachtige keten die zich uitstrekt van de Dent du Géant tot de Grandes Jorasses.

Het pad is smal maar niet gevaarlijk. Vlakbij de top staat een oud militair gebouw en een lage muur. Prachtig uitzicht op de wintersportplaats La Thuile en het skigebied. De Petit Saint-Bernard pasweg rijst op door het groen. En natuurlijk uitzicht op de Mont Blanc. Makkelijke route.

Col des Chavannes 2592 m IT-AO-2603a

Komende vanuit La Thuile, op de weg die naar Petit Saint-Bernard leidt, net voor het gehucht Pont Serrand, neemt u de asfaltweg rechts (bewegwijzerd Col des Chavannes). Deze weg gaat 2 km steil omhoog en eindigt na ongeveer 4 km als een muilezelpad.

Deze weg loopt langs de Vallon des Chavannes, door weilanden. De helling is zacht en de ondergrond niet te stenig, zodat je kunt genieten van de rust en stilte van de vallei. Kort voor het gehucht Chavannes Haut zijn er een paar iets moeilijkere bochten en voor je ligt een uitgestrekte veelkleurige bergweide waar marmotten fluiten en klauteren. Het uitzicht wordt beperkt door de naburige bergkammen, waarvan sommige - aan de noordkant - nog veel sneeuw hebben liggen. Aangekomen bij de geografische pas - die in de verte te zien is - is een ervaring van absolute verwondering. Je vergeet adem te halen. Eerste hut! Een direct uitzicht op het Mont-Blanc massief, de Peuterey bergketen, de Miage gletsjer en de Col de la Seigne, die heel laag lijkt maar toch de bodem van het Val Vény en de Élisabeth berghut domineert. Zelden ben ik zo «verstikt» door de aanblik van zo'n omgeving. Een zeer gemakkelijke afdaling.

Wat een seizoen! De Ventoux bij nacht, de Grand Colombier in de volle zon en deze drie passen in de Aostavallei...

En vier bonusfoto's: