Geen Franse kragen
Meer dan één fietser, mountainbiker of mountainbikeliefhebber heeft zich ooit in deze frustrerende situatie bevonden: een verleidelijke pas binnen handbereik, of bijna binnen handbereik, maar met een afschrikkend of zelfs dreigend bord dat de doorgang verbiedt. Wat moet je dan doen? Negeren? Het kan je duur komen te staan als je aan de rand van een beschermd gebied staat. Elders kun je te maken krijgen met situaties die even onverwacht als delicaat zijn: een ontmoeting met een jachthond die niets minder dan vreedzaam van aard is, of een agressieve eigenaar (als hij niet gewapend is).
Om dit soort problemen voor nieuwsgierige pasjagers te voorkomen, besloot de CCC in 2006 een onderzoek naar deze kwestie te starten. Het doel van dit werk was tweeledig: jagers informeren over de bestaande verboden (ongeacht hun min of meer wettelijke basis: sommige verboden zijn wettelijk vastgelegd, andere niet) en jagers informeren over de regels die op hen van toepassing zijn. [1], We moeten ook kijken naar een fenomeen dat zich dreigt uit te breiden naar bepaalde plattelandsgebieden: de feitelijke privatisering van openbare wegen. Uit bepaalde getuigenissen blijkt dat er sprake is van verboden die neerkomen op machtsmisbruik door buurtbewoners die profiteren van de passiviteit van de overheid. Op lange termijn dreigt deze drift onze praktijk in bepaalde regio's in gevaar te brengen.
Deze lijst bevat alleen passen die min of meer toegankelijk zijn voor min of meer “normale” klimmers (als een off-tarmac pasjager als een “normaal” individu kan worden beschouwd). Daarom hebben we cols met een beoordeling S4 of S5 die acrobatisch klimmen vereisen, zoals de Brèche de la Meije of de Col de la Temple, niet opgenomen. Deze eerste inventarisatie, die niet pretendeert volledig te zijn, staat open voor aanvullingen, commentaar en kritiek van gebruikers. De situatie is niet onwrikbaar en er kunnen nieuwe beperkingen en verboden ontstaan. Bovendien is het niet altijd gemakkelijk om de min of meer categorische en absolute aard van de verboden te beoordelen. Het klassieke bord “verkeer op eigen risico” is gewoon een disclaimer en mag niet worden beschouwd als synoniem voor een verbod. Aan de andere kant zijn de formules “passage interdit” of “vélos interdits” ondubbelzinnig, maar wat moeten we denken van “interdit sauf usagers de la forêt / sauf ayants-droit” en andere (min of meer roestige) verboden toegangsborden zonder het minste commentaar?
Jean-Paul Zuanon, april 2010
[1] PNE: Nationaal Park van Ecrins; PNM: Nationaal Park van Mercantour; PNV: Nationaal Park van Vanoise.
Français
English (UK)
Italiano
Deutsch
Español
Nederlands (België)