De Alpen: Thonon-Antibes (Jean-Marc Lefèvre, CC 3331)
Voorwoord
Op maandag 5 augustus 2002 was het dan eindelijk zover!
6 maanden! Ik heb nu al 6 maanden lang elke dag de kaarten geraadpleegd, mijn documentatie nagetrokken, aangepast en geraadpleegd. 6 maanden voorbereiden op deze reis. 6 lange maanden wachten, dromen over hoe dit nieuwe avontuur op mijn motor eruit zal zien. Er wordt vaak gezegd dat een reis voor, tijdens en na wordt beleefd. Misschien, maar ik geef veel de voorkeur aan de fase die vandaag begint!... en vandaag vertrekken we weer voor 12 etappes in de Alpen!
Wat een genot is het om je fietstassen aan je fiets te hangen, wat een genot is het om op je fiets te stappen, je computer op nul te zetten, naar je logboek te wijzen en te zeggen:
-« Deze keer ben ik weg!...»
3th Als onderdeel van mijn grote Alpenavontuur was de Thonon-Antibes Alpine Tour het hoogtepunt van mijn seizoen 2002. Om je de waarheid te zeggen, het was de 3th poging. De eerste poging in 1988 mislukte in Briançon, de vermoeidheid, de lengte van de etappes, het lage moreel, ik gaf op met een zwaar hart (ongetwijfeld een jeugdfout).
De tweede poging, die niet eens het daglicht zag op de motor maar alleen in mijn hoofd en op papier (zie mijn verslag over Thonon-Antibes door de Voor-Alpen). Maar dit jaar ben ik vastbesloten om er helemaal voor te gaan en de Alpen over te steken.
vertrek
De 1ière e 109 km lange etappe Thonon-Megeve vindt plaats tegen een achtergrond die misschien niet bekend is, maar die ik wel ken. De passen van Moise, Terramont en Jambaz doen me denken aan de recente brevet du Chablais die ik in juni heb gedaan met 2 vrienden.
De eerste moeilijkheid van de dag was de Col de la Ramaz, die me eindeloos leek en ik was niet in topvorm. Ik lunchte in Praz de Lys, waar ik de fout maakte om op het terras te eten; het was koud en ik bevroor. De afdaling van de verschrikkelijke Col de Savolière deed niets om me op te warmen. Het was 17.30 uur toen ik aankwam in Megève, en het weer nam een serieuze wending met onweer en zware regen.
Het is zo fijn om vanavond terug te zijn in het hotel!
Grillig weer
Voor de tweede etappe had ik gepland om van Megève naar Bonneval/Arc te gaan, maar het weer zou anders beslissen.
Het is een vroege start om 6.15 uur, en na een goed ontbijt op mijn kamer verlaat ik de «Chalet de l'Ancolie» leuk berghotel. Het regent nog niet, maar dat komt wel.
De beklimming van de Col des Saisies was droog en de 12 km lange klim werd gemaakt in de kalmte van de ochtend, zonder lawaai, alleen het gerammel van mijn fiets, wat aangenaam was. De afdaling was echter een heel andere zaak, met de regen die nog maar net was begonnen en die al snel gevolgd zou worden door een onweersbui. Ik stopte om mijn «regenkleding» aan te trekken - met andere woorden, mijn goretex, overschoenen en leggings - kortom, winterkleding was de regel.
Ik heb ontbeten in Beaufort, waar de bistrogangers vol medeleven waren en de warmte van de plek deed me goed. De klim naar Arêches is verregend, en hetzelfde geldt voor de Col du Pré, met zijn zware helling (10 % voor 7 km). Ik ben blij het bord voor de top te zien!
Een lichte afdaling naar de Col de Meraillet, dan pak ik de prachtige Col du Cormet de Roselend (1968 m) aan zonder regen, maar het is erg koud. Na de rituele souvenirfoto voor het pashangbord begin ik aan de lange afdaling naar Bourg st Maurice. 20 km glijden, een traktatie als het warm is, maar ik kan nu nauwelijks remmen, mijn gevoelloze vingers dwingen me tot uiterste waakzaamheid. Ik kwam net na 13.00 uur aan in Bourg St Maurice, ijskoud. Ik moest eten, het liefst warm. Na enig aarzelen ga ik naar een snackbar. Ik had mijn fiets nog maar net voor de etalage neergezet of een andere fietser, ook met fietstassen en op een prachtige Berthoud randonneuse, kwam naast me staan. Hij heeft het net als ik ijskoud en kan niet wachten om te eten en op te warmen.
Ik leg uit waar ik vandaan kom en hij vertelt me dat hij vanochtend is gestart en dat hij vooral op zoek is naar de GMP's omdat hij dit jaar de grand brevet de cyclotourisme afmaakt.
Onze man heet Roger en hij heeft een heel mooi postuur. Ik kon meteen zien dat hij een echte man was, een pure wandelaar zoals ik. We gingen als oude vrienden aan de restauranttafel zitten en kletsten een goed uur, Roger legde zijn reis uit en ik de mijne.
De klim naar Val d'Isère
We deelden een tijdje dezelfde route en samen pakten we de grootste moeilijkheid van de dag aan, de klim naar Val d'Isère.
Het weer is er niet beter op geworden, het regent nog steeds, maar desondanks ben ik in goede vorm. Roger is terughoudender en hij vertelt het me snel, zoals hij meestal is in dit soort gevallen:
-« Ga maar, wacht niet op mij, ik zie je boven wel!»
Ik weet uit ervaring dat wachten in dit soort gevallen niet het beste is. Roger is net als ik een einzelgänger, hij klimt op zijn eigen tempo en als hij mijn wiel in het vizier heeft, heeft hij daar last van, net als ik in de omgekeerde situatie. Ik luister naar Roger, ik wacht niet op hem.
31 km scheiden Bourg St Maurice van Val d'Isère, 31 km klimmen, makkelijk aan het begin en steeds steiler aan het eind. Maar het stijgingspercentage stelt niets voor, het is het kopje thee van een bergwandelaar, daarom zijn we hier, maar de auto's, vrachtwagens, motoren en bussen, mijn vriend, op de klim naar Val d'Isère zijn iets anders. In 20 jaar fietsen kan ik me niet herinneren dat ik ooit zo'n zware route heb gereden. Hoe hoger je komt, hoe kouder het wordt, hoe meer het regent, een mengsel van gesmolten sneeuw en regen, poef!...
De laatste paar kilometer zijn een echte verschrikking? Ik kende de route omdat ik hem al eens met de auto en de fiets had gedaan (randonnée de l'Iseran in 1988), dus ik wist dat ik aan het eind tunnels zou tegenkomen. Toen ik eenmaal de beroemde dam van Tignes was gepasseerd, begon het avontuur en als klap op de vuurpijl stonden wegwerkzaamheden in de weg. De tunnels, met weinig of geen verlichting, zijn ijzingwekkend. «We moeten onze buiken sluiten!... Om deze reis nog wat smeriger te maken, toeteren automobilisten met veel plezier in de tunnel, die een nachtmerrie aan het worden is. Draai vooral niet om, houd rechts aan, kijk recht vooruit, probeer het einde van de tunnel te zien, stap snel uit en begin opnieuw, klamp je vast aan je fiets, trap, trap zo snel als je kunt om eindelijk door deze verdomde doorgang te komen.
Het is 18:15 als de eerste huizen in Val d'Isère in zicht komen!
Oef, die klim was echt zwaar.
En Roger?
En Roger! Waar is Roger? Ver achter, of een paar honderd meter verderop? Ik wacht een paar minuten buiten het hotel op hem, maar ik bibber zo erg dat ik het opgeef. Ik ga het hotel binnen en gooi mezelf onder de douche, warm deze keer:
God, het is goed!...
Ik zou later te weten komen dat Roger helemaal tot Val d'Isère was gegaan, maar toen hij geen geschikt hotel kon vinden, ging hij door de tunnels terug naar beneden, naar Tignes, waar een jeugdherberg op hem wachtte! Je zei «Sterke Roger!»
Val d'Isère is een bekend vakantieoord, maar het is er niettemin koud, niet vanwege het warme onthaal maar vanwege het klimaat. Val d'Isère ligt op een hoogte van 1840 m, en vandaag is het bijzonder koud voor 6 augustus. De hotelier vertelde me dat de Iserische weg was afgesloten vanwege de sneeuw! Ja, zelfs als ik omhoog had willen gaan, had ik moeten stoppen.
Morgen wordt het daglicht.
L'iseran
De etappe begon goed en ik wachtte 45 minuten in de lobby van het hotel tot de hotelmanager eindelijk mijn fiets vrijgaf. De dag ervoor had ik een bak ontbijt ingepakt zodat ik vroeg op pad kon om de Iseran aan te pakken. Ik was vergeten dat de fiets op slot stond - veilig, natuurlijk, maar toch.
Zodra we Val d'Isère verlaten, vallen we de hellingen van de Iseran aan. Het heeft vannacht gesneeuwd en het is erg koud, dus ik vermoed dat ik daarboven zal bibberen. De klim naar de Iseran (2764m) aan deze kant van de berg is gelukkig niet zo zwaar, want 's ochtends, in de koelte ...
Met heel weinig verkeer en nog minder fietsers (geen Roger in zicht?) baan ik me op 4 km van de top een weg in de mist en winterse kou. Borden aan de kant van de weg luiden: «waarschuwing: »pas op voor ijzel", Overal op de weg liggen stukken sneeuw, waardoor de grond glad is. Ik eindig de klim in de «erwtenpuree» verschrikkelijk :
Dat is pas een echte kraag!...
«Rechts naar Val d'Isère, links naar Bonneval».
Ik probeer de souvenirstempel te halen bij het restaurant. Daar vertellen 2 jonge mannen me dat het restaurant gesloten is en pas om 10 uur open gaat. Ik heb geen zin om te wachten, de foto op het bord is meer dan genoeg.
De jongeren bieden me wat snoepjes aan, ik kleed me om en trek alles wat ik heb aan. Op dit uur is het 1 graad: Ongelooflijk!
De 2 jongens gingen wandelen en brachten de nacht door in de cabin van de stoeltjeslift, waar het het grootste deel van de nacht sneeuwde! Geweldige herinneringen om te delen!
De afdaling is ijskoud, maar ik ben blij als ik in Bonneval aankom. Daarna is het een gemakkelijke klim naar de Col de la Madeleine en de zonnige finish in Lanslevillard. Het is een drukke marktdag. Zittend op het terras van een café is het heerlijk om op te warmen in de zon, genietend van 1 koffie en wat gebak.
In Italië
De Col du Mont Cenis markeert de oversteek naar Italië tijdens deze tocht. De helling is steil, maar het mooie weer is terug en de afdaling aan de Italiaanse kant is prachtig.
De organisator heeft 2 voorstellen gedaan:
- Of neem de Assietta heuvelrug (een voormalige militaire weg met panoramische uitzichten, die over een afstand van ongeveer 40 km hoogtes van 2.000 en meer bereikt),
- Ofwel ga je over de weg van Suza naar Cesana Torinese. Ik kies voor deze versie (makkelijker, veiliger), en reserveer het gedeelte over de bergkam voor een andere keer, zonder fietstas...
De weg van Suza naar Cesana staat bekend als erg druk, maar dat valt eigenlijk wel mee. Het nadeel zijn de wegwerkzaamheden, die soms in de weg zitten.
De laatste moeilijkheid van de dag is de Col de Montgenèvre, die 1850 meter hoog is, en dan is het op naar Briançon, de hoogstgelegen stad van Europa.
De verrassing van de dag!
Na enige aarzeling (aan het eind van de rit kun je je maar beter niet vergissen in Briançon, waar de steile straatjes soms op die van St Francisco lijken), kom ik aan bij Hôtel de Paris. Het was volgeboekt, dus ik had gelijk gereserveerd. Een goede douche, een goede maaltijd en voor het slapengaan nog een laatste keer frisse lucht inademen en een paar stappen (ideaal voor de spijsvertering).
Ik loop langs het hotel, het is donker, opeens zie ik een paar meter verderop het schijnsel van een koplamp van een fiets, nee, dat kan niet waar zijn, het is ROGER!
Het is 22.30 uur en Roger heeft zojuist de etappe naar Iseran voltooid!
Hij is moe, maar blij en verbaasd me te vinden.
- - «Waar slaap je vannacht Roger?»
- - «Het hotel is volgeboekt», «Maakt niet uit, ik slaap wel voor het station!»
- - «NEE! Kom op, ik heb een idee.»
Ik ging naar de hotelmanager, kletste wat, probeerde haar (gemakkelijk) over te halen, en zo bracht Roger de nacht door in de kamer die speciaal voor de motoren was gereserveerd: het was schoon, het was warm, er was een bank, er was niet veel nodig om een goede nachtrust te krijgen. Roger mocht zelfs eten vlak voor sluitingstijd.
Veel dank aan « Hotel Parijs »Het is een waar genoegen om jullie te ontmoeten in Briançon en jullie baas, die duidelijk van wielrenners houdt.
Die avond, toen we samen dineerden, vertelde Roger over zijn verschrikkelijke beklimming van Val d'Isère en zijn regelrechte halve draai om de gîte in Tignes te vinden.
De Izoard pas
De 4th De etappe is niet al te lang, 94 km, dus Roger en ik gingen om 7.45 uur op weg richting de Col de l'Izoard. Het weer was prima en de helling was niet al te steil aan deze kant. Na een herinneringsfoto op de pas ging ik op weg voor de afdaling naar Guillestre. Roger neemt een andere route naar het BPF in St Véran. Als we de opmerkelijke site van La casse déserte passeren, stop ik voor een foto bij de stele van Fausto Coppi.
Ik heb een uitstekende maaltijd in een zeer ontspannend restaurant en ga vol goede moed de Col de Vars op, de beroemde Col de Vars. Ik was er een beetje bang voor, want hier werd ik tijdens mijn eerste poging in 1987 geveld door vermoeidheid! Het was de eerste keer dat ik een paar honderd meter op de grond stond, wat een verspilling!...
Maar vandaag waren mijn moreel en mijn benen klaar voor de uitdaging en ik haalde de top zonder grote problemen.
Het is 17.00 uur als ik aankom bij de gîte d'étape in Jausiers. Het is een mooie plek, de slaapzaal is rustiek maar schoon, en de maaltijd zal van hoge kwaliteit zijn - we worden zelfs getrakteerd op génépi suiker, de specialiteit van de eigenaar!..
De discussie van vanavond is levendig, Roger heeft een manier van praten, hij praat graag over «zijn» motor, en onze buren aan tafel zijn gewonnen, bewonderen zelfs, door deze man die over een paar dagen zal toetreden tot de zeer exclusieve club van winnaars van de «Brevet des Provinces Françaises.
De Bonette pas
De 5th Het is een lange klim (24 km van Jausiers naar de pas), met een gelijkmatig stijgingspercentage, goede ondergrond aan deze kant van de berg, een grandioze, bijna maanachtige omgeving - kortom, ik hou van de Bonette. En als kers op de taart, een geschenk van de natuur (of van de DDE?), biedt de Bonette de mogelijkheid om rond de top te wandelen en naar de top te klimmen: een echte traktatie. Ik werp nog een laatste blik op dit fantastische, unieke landschap en terwijl ik de haarspeldbochten beklim, vang ik in de verte een glimp op van een paar fietsers: is het Roger?
Het is erg koud en na de foto begin ik aan de afdaling, die gevaarlijk belooft te worden omdat de weg in slechte staat is en uiterste voorzichtigheid vereist.
Met enige opluchting kwam ik aan in Saint-Etienne-de-Tinée. Ik ging op het terras van een café zitten om Roger te zien aankomen. Vandaag gaan we uit elkaar, hij op weg naar Saint-Martin-de-Vésubie en ik op weg naar Saint-Sauveur-de-Tinée en de Col de la Couillole.
Onderweg naar boven moet ik een fijne regenbui doorstaan (het is kletsnat!).
De tussenstop 's avonds in Beuil wordt heel vermakelijk. De eigenaresse van het hotel, die relatief oud is, runt haar zaak alleen, dus ik zal de maaltijd delen met de klanten van het café en genieten van de onnavolgbare gesprekken aan de bar!...
De kloven van Cians
De 6th Deze etappe begint met een doorsteek van de prachtige Gorges du Cians. 10 jaar geleden heb ik genoten van deze passage door deze smalle kloven van rode porfier. Maar dit jaar ben ik een beetje teleurgesteld, omdat de route zo gevaarlijk was geworden dat titanische wegwerkzaamheden het spektakel praktisch hadden verwoest. Alles speelt zich nu af in tunnels - wat jammer! Ondanks alles heb ik nog geprobeerd om de richelroute te nemen, maar ik moest het opgeven vanwege de stapels stenen op de weg.
Na een mooie passage door de lagere kloven van de Cian, een opeenvolging van kleine bergpassen, voordat we aankomen in Saint-Vallier-de-Thiey, het einde van de etappe van 110 kilometer.
Deze keer ben ik in de Provence, dus de laatste kilometers van de Alpen zullen snel worden opgeslokt en zonder dat het een formaliteit is, levert het geen grote moeilijkheden op. Antibes is een optionele controlepost, dus ik sla vrijwillig af naar het achterland om de eindeloze rijen auto's en de angst die daarmee gepaard gaat te vermijden.
Morgen begint de beklimming van Thonon en vooral een etappe aan de voet van de Mont Ventoux!
Het einde van de reis
Het grote Alpenavontuur loopt ten einde, wat een geweldige reis, wat een geweldig stukje «slingeren», wat een prachtige passen! Ik heb me een weg gebaand over de hele Alpenboog, van Antibes tot Triëst (Italië) 1883 km berg, en wat voor een! 75 passen, 38428 hoogtemeters.
Een geweldige reis loopt ten einde!
3 maart 2003
Français
English (UK)
Italiano
Deutsch
Español
Nederlands (België)