De Alpen: Thonon-Antibes (Jean-Marc Lefèvre, CC 3331)
Voorwoord
Op maandag 5 augustus 2002 was het dan eindelijk zover!
6 mois ! Voilà 6 mois que chaque jour je consulte les cartes, je trace, je modifie, je consulte ma documentation. 6 mois que je prépare ce voyage. 6 longs mois à attendre, à rêver de ce que sera cette nouvelle aventure sur mon vélo. On a coutume de dire, qu’un voyage se vit avant, pendant et après. Peut-être, mais je préfère et de loin la phase qui démarre aujourd’hui !… et aujourd’hui c’est reparti pour 12 étapes alpestres !
Wat een genot is het om je fietstassen aan je fiets te hangen, wat een genot is het om op je fiets te stappen, je computer op nul te zetten, naar je logboek te wijzen en te zeggen:
-« Deze keer ben ik weg!...»
3th Als onderdeel van mijn grote Alpenavontuur was de Thonon-Antibes Alpine Tour het hoogtepunt van mijn seizoen 2002. Om je de waarheid te zeggen, het was de 3th poging. De eerste poging in 1988 mislukte in Briançon, de vermoeidheid, de lengte van de etappes, het lage moreel, ik gaf op met een zwaar hart (ongetwijfeld een jeugdfout).
De tweede poging, die niet eens het daglicht zag op de motor maar alleen in mijn hoofd en op papier (zie mijn verslag over Thonon-Antibes door de Voor-Alpen). Maar dit jaar ben ik vastbesloten om er helemaal voor te gaan en de Alpen over te steken.
vertrek
De 1ière étape Thonon-Megéve longue de 109 km se fera dans un décor non pas familier mais dans un décor que je connais, les cols des Moise, de Terramont, de Jambaz me rappellent le récent brevet du Chablais réalisé en juin avec 2 amis.
La première difficulté de la journée c’est le col de la Ramaz, il me paraît interminable, je n’ai pas la grande forme. Je déjeune au Praz de Lys, là je fais l’erreur de manger en terrasse, il fait froid, je suis gelé. La descente du terrible col de Savolière n’est pas faite pour me réchauffer. Il est 17 h 30’ quand j’arrive à Megève, le temps se gâte sérieusement et le ciel se déchaîne soudainement, orage et pluie violente.
Het is zo fijn om vanavond terug te zijn in het hotel!
Grillig weer
Voor de tweede etappe had ik gepland om van Megève naar Bonneval/Arc te gaan, maar het weer zou anders beslissen.
Le départ est matinal 6 h 15’, après un bon petit déjeuner pris dans ma chambre, je quitte le « Chalet de l’Ancolie » leuk berghotel. Het regent nog niet, maar dat komt wel.
La montée du col des Saisies se fera au sec, les 12 km d’ascension se font dans le calme du matin, pas de bruit, juste le cliquetis de mon vélo, c’est agréable. Par contre la descente fût tout autre, à peine amorcée que la pluie fait son apparition, bientôt suivie de l’orage, je m’arrête pour me vêtir « anti pluie » traduisez le goretex, les surchaussures, les jambières, bref tenue d’hiver de rigueur.
Je petit déjeune à Beaufort, les clients du bistrot sont plein de compassion, la chaleur qui règne dans cet endroit me fait le plus grand bien, je le quitte à regret. La montée sur Arêches se déroule sous la pluie, idem pour le col du Pré, ajoutez une pente sévère (10 % pendant 7 km). Je suis heureux de voir la pancarte du sommet !
Légère descente sur le col de Meraillet puis j’attaque le superbe col du Cormet de Roselend (1968 m) sans pluie, mais il fait très froid. Après la rituelle photo souvenir devant le panneau du col, j’aborde la grande descente sur Bourg st Maurice. 20 km de glissade, un régal quand il fait chaud, mais là j’ai peine à serrer mes freins, mes doigts engourdis m’obligent à une extrême vigilance. C’est transi de froid que j’arrive à Bourg st Maurice, il est passé 13 heures. Il faut manger et chaud de préférence. Après quelques hésitations je me dirige vers un snack. J’ai à peine posé mon vélo devant la vitrine qu’un autre cyclo harnaché lui aussi de sacoches et montant une superbe randonneuse Berthoud arrive à mes côtés. Comme moi il est gelé, transi, il n’a qu’une hâte manger et se réchauffer.
Ik leg uit waar ik vandaan kom en hij vertelt me dat hij vanochtend is gestart en dat hij vooral op zoek is naar de GMP's omdat hij dit jaar de grand brevet de cyclotourisme afmaakt.
Notre homme se prénomme Roger, le physique très sympathique. Tout de suite j’ai senti que c’était un vrai, un pur randonneur comme je les aime. Installés comme de vieux amis à la table du restaurant, nous allons « papoter » ainsi pendant une bonne heure, Roger m’expliquant son voyage et moi le mien.
De klim naar Val d'Isère
We deelden een tijdje dezelfde route en samen pakten we de grootste moeilijkheid van de dag aan, de klim naar Val d'Isère.
Het weer is er niet beter op geworden, het regent nog steeds, maar desondanks ben ik in goede vorm. Roger is terughoudender en hij vertelt het me snel, zoals hij meestal is in dit soort gevallen:
-« Ga maar, wacht niet op mij, ik zie je boven wel!»
Ik weet uit ervaring dat wachten in dit soort gevallen niet het beste is. Roger is net als ik een einzelgänger, hij klimt op zijn eigen tempo en als hij mijn wiel in het vizier heeft, heeft hij daar last van, net als ik in de omgekeerde situatie. Ik luister naar Roger, ik wacht niet op hem.
31 km séparent Bourg St Maurice de Val d’Isère, 31 km de montée, facile au début et de plus en plus pentu à la fin. Mais la pente c’est rien, c’est la tasse de thé du randonneur en montagne, c’est la raison de notre présence ici, par contre les voitures, les camions, les motos, les autocars, là mon ami, dans la montée de Val d’Isère c’est quelque chose. Je n’ai pas souvenir en 20 ans de vélo d’avoir fait une route aussi pénible. Plus on s’élève plus il fait froid plus il pleut, un mélange de neige fondue et de pluie, pouah !…
Les derniers kilomètres sont une véritable horreur ? Je connaissais la route pour l’avoir déjà faite en voiture et à vélo (randonnée de l’Iseran en 1988), aussi je savais qu’a la fin j’allais rencontrer les tunnels. Une fois passé le fameux barrage de Tignes, ça commence et pour couronner le tout des travaux routiers se mêlent à l’aventure. Les tunnels mal ou pas éclairés font froid dans le dos « il faut serrer les fesses » !… Om deze reis nog wat smeriger te maken, toeteren automobilisten met veel plezier in de tunnel, die een nachtmerrie aan het worden is. Draai vooral niet om, houd rechts aan, kijk recht vooruit, probeer het einde van de tunnel te zien, stap snel uit en begin opnieuw, klamp je vast aan je fiets, trap, trap zo snel als je kunt om eindelijk door deze verdomde doorgang te komen.
Het is 18:15 als de eerste huizen in Val d'Isère in zicht komen!
Oef, die klim was echt zwaar.
Et Roger ?
Et Roger ! Où est-il ? Loin derrière, ou à quelques centaines de mètres ? Je l’attends devant l’hôtel quelques minutes, mais je grelotte tellement que je renonce. J’entre dans l’hôtel et me jette sous la douche, chaude cette fois :
God, het is goed!...
J’apprendrai plus tard que Roger est monté jusque Val d’Isère, mais ne trouvant pas d’hôtel à sa convenance, il est redescendu par les tunnels jusqu’à Tignes, où une auberge de jeunesse l’attendait ! Vous avez dit « Costaud le Roger ! »
Val d’Isère station réputée de vacances n’en demeure pas moins une station froide, non par l’accueil mais par son climat. Val d’Isère est à 1840 m d’altitude, aujourd’hui il y fait particulièrement froid pour un 6 août. L’hôtelier me dit que la route de l’Iseran est fermée pour cause de neige ! Eh oui, même si j’avais voulu monter j’aurai été contraint de m’arrêter.
Morgen wordt het daglicht.
L'iseran
L’étape démarre fort, j’attends l’hôtelier 45’ dans le hall de l’hôtel pour qu’il me libère enfin mon vélo. La veille j’avais pris soin de prendre un plateau « petit dej » pour partir tôt à l’assaut de l’Iseran, eh bien c’est loupé. J’avais oublié que le vélo était enfermé, en sécurité certes, mais enfermé quand même.
Zodra we Val d'Isère verlaten, vallen we de hellingen van de Iseran aan. Het heeft vannacht gesneeuwd en het is erg koud, dus ik vermoed dat ik daarboven zal bibberen. De klim naar de Iseran (2764m) aan deze kant van de berg is gelukkig niet zo zwaar, want 's ochtends, in de koelte ...
Très peu de circulation, encore moins de cyclo, (pas de Roger en vue ?) à 4 km du sommet, c’est avec le brouillard et le froid hivernal que je progresse. Des panneaux sur le bas côté de la route signale : «waarschuwing: »pas op voor ijzel", Overal op de weg liggen stukken sneeuw, waardoor de grond glad is. Ik eindig de klim in de «erwtenpuree» verschrikkelijk :
Dat is pas een echte kraag!...
« à droite Val d’Isère, à gauche Bonneval ».
Ik probeer de souvenirstempel te halen bij het restaurant. Daar vertellen 2 jonge mannen me dat het restaurant gesloten is en pas om 10 uur open gaat. Ik heb geen zin om te wachten, de foto op het bord is meer dan genoeg.
Les jeunes m’offrent quelques friandises, je me change, j’enfile tout ce que j’ai de chaud. Iici à cette heure il fait 1degré : Incroyable !
Les 2 gars font une randonnée pédestre, ils ont passé la nuit dans la cabine du télésiège, il a neigé une bonne partie de la nuit ! De beaux souvenirs à raconter !…
De afdaling is ijskoud, maar ik ben blij als ik in Bonneval aankom. Daarna is het een gemakkelijke klim naar de Col de la Madeleine en de zonnige finish in Lanslevillard. Het is een drukke marktdag. Zittend op het terras van een café is het heerlijk om op te warmen in de zon, genietend van 1 koffie en wat gebak.
In Italië
De Col du Mont Cenis markeert de oversteek naar Italië tijdens deze tocht. De helling is steil, maar het mooie weer is terug en de afdaling aan de Italiaanse kant is prachtig.
De organisator heeft 2 voorstellen gedaan:
- Soit passer par les crêtes de l’Assietta (ancienne route militaire, très panoramique, qui culmine à 2000 et plus pendant environ 40 km),
- Ofwel ga je over de weg van Suza naar Cesana Torinese. Ik kies voor deze versie (makkelijker, veiliger), en reserveer het gedeelte over de bergkam voor een andere keer, zonder fietstas...
De weg van Suza naar Cesana staat bekend als erg druk, maar dat valt eigenlijk wel mee. Het nadeel zijn de wegwerkzaamheden, die soms in de weg zitten.
La dernière difficulté du jour, c’est le col de Montgenèvre qui culmine à 1850 m, ensuite c’est la plongée sur Briançon, la plus haute ville d’Europe.
La surprise du jour !
Na enige aarzeling (aan het eind van de rit kun je je maar beter niet vergissen in Briançon, waar de steile straatjes soms op die van St Francisco lijken), kom ik aan bij Hôtel de Paris. Het was volgeboekt, dus ik had gelijk gereserveerd. Een goede douche, een goede maaltijd en voor het slapengaan nog een laatste keer frisse lucht inademen en een paar stappen (ideaal voor de spijsvertering).
Ik loop langs het hotel, het is donker, opeens zie ik een paar meter verderop het schijnsel van een koplamp van een fiets, nee, dat kan niet waar zijn, het is ROGER!
Het is 22.30 uur en Roger heeft zojuist de etappe naar Iseran voltooid!
Hij is moe, maar blij en verbaasd me te vinden.
- - « Tu dors où ce soir Roger ? »
- - « L’hôtel est complet ? », « c’est pas grave, je vais dormir devant la gare ! »
- - « NON ! viens j’ai une idée. »
Ik ging naar de hotelmanager, kletste wat, probeerde haar (gemakkelijk) over te halen, en zo bracht Roger de nacht door in de kamer die speciaal voor de motoren was gereserveerd: het was schoon, het was warm, er was een bank, er was niet veel nodig om een goede nachtrust te krijgen. Roger mocht zelfs eten vlak voor sluitingstijd.
Veel dank aan « Hotel Parijs »Het is een waar genoegen om jullie te ontmoeten in Briançon en jullie baas, die duidelijk van wielrenners houdt.
Die avond, toen we samen dineerden, vertelde Roger over zijn verschrikkelijke beklimming van Val d'Isère en zijn regelrechte halve draai om de gîte in Tignes te vinden.
De Izoard pas
De 4th étape n’est pas trop longue, 94 km, aussi nous partons Roger et moi à 7 heures 45’ en direction du col de l’Izoard. Il fait beau, la pente n’est pas trop sévère sur ce versant. Après la photo souvenir au col, j’aborde la descente sur Guillestre. Roger lui fait une variante pour pointer le BPF de St Véran. Au passage du site remarquable de la casse déserte, je m’arrête pour la photo à la stèle de Fausto Coppi.
Ik heb een uitstekende maaltijd in een zeer ontspannend restaurant en ga vol goede moed de Col de Vars op, de beroemde Col de Vars. Ik was er een beetje bang voor, want hier werd ik tijdens mijn eerste poging in 1987 geveld door vermoeidheid! Het was de eerste keer dat ik een paar honderd meter op de grond stond, wat een verspilling!...
Maar vandaag waren mijn moreel en mijn benen klaar voor de uitdaging en ik haalde de top zonder grote problemen.
Het is 17.00 uur als ik aankom bij de gîte d'étape in Jausiers. Het is een mooie plek, de slaapzaal is rustiek maar schoon, en de maaltijd zal van hoge kwaliteit zijn - we worden zelfs getrakteerd op génépi suiker, de specialiteit van de eigenaar!..
De discussie van vanavond is levendig, Roger heeft een manier van praten, hij praat graag over «zijn» motor, en onze buren aan tafel zijn gewonnen, bewonderen zelfs, door deze man die over een paar dagen zal toetreden tot de zeer exclusieve club van winnaars van de «Brevet des Provinces Françaises.
De Bonette pas
De 5th étape, c’est l’étape de la Bonette, un col que j’apprécie particulièrement, long (24 km de Jausiers au col) pente régulière, bon revêtement sur ce versant, décor grandiose, lunaire presque, bref vous l’avez compris la Bonette j’aime. Et la cerise sur le gâteau, le cadeau de la nature (ou de la DDE ?) la Bonette offre à son sommet la possibilité d’en faire le tour et de monter jusqu’à la cime : een echte traktatie. Ik werp nog een laatste blik op dit fantastische, unieke landschap en terwijl ik de haarspeldbochten beklim, vang ik in de verte een glimp op van een paar fietsers: is het Roger?
Het is erg koud en na de foto begin ik aan de afdaling, die gevaarlijk belooft te worden omdat de weg in slechte staat is en uiterste voorzichtigheid vereist.
Met enige opluchting kwam ik aan in Saint-Etienne-de-Tinée. Ik ging op het terras van een café zitten om Roger te zien aankomen. Vandaag gaan we uit elkaar, hij op weg naar Saint-Martin-de-Vésubie en ik op weg naar Saint-Sauveur-de-Tinée en de Col de la Couillole.
Onderweg naar boven moet ik een fijne regenbui doorstaan (het is kletsnat!).
De tussenstop 's avonds in Beuil wordt heel vermakelijk. De eigenaresse van het hotel, die relatief oud is, runt haar zaak alleen, dus ik zal de maaltijd delen met de klanten van het café en genieten van de onnavolgbare gesprekken aan de bar!...
De kloven van Cians
De 6th étape, commence par la traversée des très belles gorges du Cians. J’avais il y a 10 ans apprécié ce passage dans ces gorges étroites en porphyre rouge. Mais cette année je reste un peu sur ma faim, le parcours devenait sans doute tellement dangereux que des travaux titanesques ont pratiquement anéanti le spectacle, tout se passe maintenant dans des tunnels, quel dommage ! J’ai malgré tout essayé de reprendre la route en corniche mais au regard de l’amoncellement de pierres sur la chaussée, je renonce.
Après le jolie passage des gorges inférieures du Cian, une succession de petits cols, avant d’arriver à Saint-Vallier-de-Thiey, terme des 110 km de cette étape.
Deze keer ben ik in de Provence, dus de laatste kilometers van de Alpen zullen snel worden opgeslokt en zonder dat het een formaliteit is, levert het geen grote moeilijkheden op. Antibes is een optionele controlepost, dus ik sla vrijwillig af naar het achterland om de eindeloze rijen auto's en de angst die daarmee gepaard gaat te vermijden.
Morgen begint de beklimming van Thonon en vooral een etappe aan de voet van de Mont Ventoux!
Het einde van de reis
La grande Aventure Alpestre prend fin, quel beau voyage, quelle belle partie de « manivelles » que de cols magnifiques ! J’ai traversé à la force du mollet tout l’arc Alpin, de Antibes à Trieste (Italie) 1883 km de montagne et quelle montagne ! 75 cols, 38428 mètres de dénivelé.
Een geweldige reis loopt ten einde!
3 maart 2003
Français
English (UK)
Italiano
Deutsch
Español
Nederlands (België)