Chauny-Thonon-Venise (Jean-Marc Lefèvre, CC 3331)

Om met een goed gevoel te eindigen, besloot ik dit jaar vanuit mijn woonplaats Chauny (Aisne 02) te vertrekken, waardoor ik nog eens 600 km en 4 etappes aan mijn reis toevoegde.

Het is gebruikelijk in de branche om te zeggen dat Thonon-Venetië de moeilijkste en de mooiste is. Ik kan de 2^th punt, maar persoonlijk blijft Thonon-Trieste voor mij de moeilijkste van de vier.

Chauny-Thonon-Venetië, afgelegd in 14 etappes, was een aaneenschakeling van prachtige en grandioze etappes, puur genieten. Het bijzonder warme weer dit jaar was ongetwijfeld een belangrijke factor. Het is echter de moeite waard om op te merken dat de start eind juni mij in staat stelde om de hitte en de bijbehorende ongemakken te vermijden.

Chauny en Venetië liggen 1878 kilometer uit elkaar, met 23.000 hoogtemeters en 60 bergpassen. Ik nodig je uit om een deel van de actie te volgen in deze paar regels...

Ja, zonder twijfel, in ieder geval de snelste, maar tegen welke prijs. Een enkele reis van Venetië naar Parijs is bijna verboden. Dus ik kies voor de trein. Het is vrij moeilijk om betrouwbare informatie te krijgen, sommige mensen zeggen dat je zonder problemen terug kunt komen van Venetië met je fiets, terwijl anderen me vertellen dat je niet terug kunt komen van Venetië met een fiets. Het is jammer om een reis te annuleren vanwege de terugreis!

De informatie die ik kreeg van vrienden in de 100 cols club stelde me een beetje gerust, maar je moet reizen met je fiets gedemonteerd in een tas. Kortom, het is identiek aan de terugkeer uit Triëst in 2000.

Er is zelfs een rechtstreekse trein tussen Venetië en Parijs, zonder overstappen (geweldig). Vertrek uit Mestres om 19.00 uur, aankomst in Parijs om 9.00 uur de volgende dag.

Op zo'n terugreis heb je een flinke dosis geduld nodig, want 3 uur wachten in Mestre, 3 uur in Parijs is lang, maar het Alpenavontuur is aan die prijs, tenzij je kiest voor een terugreis per fiets, maar dan!

Het is 6.45 uur als ik poseer voor de foto voor het huis. Mijn vrouw verbergt haar emoties, en ik ook. Er is altijd iets wreeds aan vertrekken, het is alsof je uit elkaar wordt gerukt. Je moet snel vertrekken en je hart en ziel in de reis leggen...

Je gezin 15 dagen achterlaten is geen sinecure, 20 jaar in het vak en nog steeds dat kriebeltje in mijn hart, dat stemmetje in mij dat lijkt te zeggen:

-Ga niet, blijf thuis...«.»

Maar de smaak voor avontuur is te sterk en er is een catastrofe voor nodig om het idee om te vertrekken op te geven.

En daar ging ik!

Nieuw uitgerust met een digitale camera, ben ik vastbesloten om wat foto's te maken. Ik had Chauny nog niet verlaten of de foto liet me al wachten. Ik hou van «start/finish»-achtige foto's met het bord van de stad prominent in beeld, dus waarom zou ik mezelf dat ontzeggen? Mijn camera heeft een capaciteit van 800 foto's, dus ik heb genoeg ruimte - in feite zal ik nog ruim 300 foto's maken.

Ik begin deze fase om 7.30 uur.

De route loopt nu door het departement Aube. 2 BPF controles worden toegevoegd aan mijn verzameling. (Brienne-le-Château en Clairvaux).

Het wordt een zware etappe, met de verzengende hitte vandaag en af en toe een welkome «bistro», dus de lange, eindeloze rechte stukken slijten een beetje op mijn kracht en ik kan niet wachten om het achter de rug te hebben.

Ik koos voor de oversteek van het Meer van Genève tussen Nyon en Yvoire, wat me een lange omweg bespaarde, en laten we eerlijk zijn, ik vind het niet erg om het meer per boot over te steken. Het ging heel snel. Dan is het weer terug naar Thonon via de vreselijke N5, die net zo gevaarlijk is als altijd. Ik kan niet wachten tot het voorbij is. Tegen de tijd dat ik in Evian aankwam, had ik een beetje honger. Ik trakteerde mezelf op mijn eerste pizza. Daarna ga ik weer op weg langs het prachtige meer van Genève. Ik kom om 15.30 uur aan in St-Gingolf - het is nog vroeg. Ik heb twee opties: of ik ga door, wat betekent dat ik in Zwitserland moet slapen, met het ongemak van een fikse rekening, of ik stop in St-Gingolf aan de Franse kant. Het weer is dreigend, misschien is een kortere etappe gunstig, en per slot van rekening heb ik al 30 km bespaard ten opzichte van mijn routeplan, dat een stop in Thonon voorschreef.

Vandaag is het officiële vertrek van Thonon naar Venetië, en vanaf nu verlaat ik Frankrijk voor 10 dagen.

Er is weinig of geen regen gevallen, maar de hitte is nog niet terug. Ik heb een kleine hagelbui moeten doorstaan tijdens de beklimming van de Grand-St-Bernard.

De etappe van vandaag heeft twee moeilijkheden, waaronder de beklimming van Champex, een pas die niet officieel erkend is door de 100 cols club, maar desondanks een moeilijke pas. Het is een goede warming-up. Op de top stop ik voor een verfrissing in een prachtige Zwitserse herberg.

In de afdaling steken we de grens met Italië over en gaan op zoek naar een hotel voor de etappe. We belandden in St Oyen, een charmant bergdorpje en een mooi hotel. Ik kreeg een hele mooie kamer, helemaal van massief grenen. De prijs was een bescheiden €34, inclusief ontbijt.

Die avond was de sfeer in het hotel geweldig. Ik ontmoette twee Oostenrijkse fietsers die vanuit Antibes op weg waren naar hun thuisland. Voeg daar een Engelse toerist (geen fietser) aan toe en we hebben een zeer kosmopolitische tafel, maar soms is het moeilijk om elkaar te verstaan!

Na het ontbijt laat ik mijn twee Oostenrijkse metgezellen achter. Het is 7.50 uur en vandaag begin ik aan mijn 6^th etappe. Ik heb al 731 km afgelegd sinds Chauny. Ik ben in goede vorm en iets zegt me dat het vanaf nu zonnig en warm gaat worden. Het bewijs zit in deze etappe. De doorsteek van de Aostavallei is verstikkend, en ik heb deze zomer vaak aan die etappe gedacht, hoe heet het geweest moet zijn! Het moet echt zwaar zijn geweest in augustus met die hittegolf.

Aosta is gemakkelijk over te steken, daarna een lang vlak stuk naar St-Vincent.

De klim naar Bielmonte is een genot. Mooie, rustige weg, geen verkeer. Het is ongelooflijk, de minder bereden wegen zijn van onberispelijke kwaliteit, het asfalt ziet eruit alsof het vers is aangelegd, er zijn geen gaten, het is net biljart, wij fietsers vinden het geweldig en willen meer! Wat ook geweldig is aan deze regio, is dat het wegennet uitmuntend is, vooral op de minder bereden wegen. Wie weet waarom?

Checkpoint in Bielmonte en souvenirfoto gemaakt door een groep mountainbikers (niemand is perfect!)

Dan is er een opeenvolging van kleine passen die hier bekend staan als Bocchetto, met prachtige, zo niet magische namen: Bocchetto di Livrea; Bocchetto di Rubello; Bocchetta di Puntiggio. Voeg daarbij het feit dat dit alles bergafwaarts is, en je moet toegeven dat de weg naar Venetië gemakkelijk is!

Als ik blijf zeggen dat dit een geweldig podium is, of zelfs het beste, ben ik bang dat de lezer zich gaat vervelen. Toch moet ik het nogmaals zeggen, en ik moet er zelfs aan toevoegen dat de 8^th Het podium zal het mooist zijn!

Het is erg warm vandaag en het gaat lekker, dus ik heb me 6 km vergist in de route. Niet erg! Ik ben in topvorm en de droomomgeving geeft me het tienvoudige aan kracht. De klim naar Sella dell Casere is lang en zwaar, maar wat een beloning. Een droomomgeving, een ansichtkaartomgeving, stel je voor:

Met het bos op de voorgrond, het meer in het midden, de bergen op de achtergrond, de besneeuwde toppen, de intens blauwe lucht en de stralende zon is Capanna Gigliola de mooiste controlepost in de Thonon Venetië Pre-Alpen. Dit is een volledig persoonlijke mening, die misschien niet door iedereen wordt gedeeld, maar volgens een vriend van de Club des Cent Cols die op een steenworp afstand van de plek woont, heb ik buitengewoon veel geluk gehad:

De etappe eindigt in Torno, een triest hotel (het lelijkste van de reis) en bovendien is het restaurant vol! Maar ondanks alles heb ik uitstekend gegeten in een panoramisch restaurant met uitzicht op het Comomeer.

Ik maak me wel zorgen, want mijn fiets staat in een garage op 200 meter van het hotel. Morgenochtend vertrek ik vroeg, omdat het restaurant dan nog gesloten is. Afgesproken is dat de serveerster mijn fiets om 1 uur 's nachts terugbrengt, als het restaurant sluit? Bij twijfel laat ik mijn wekker midden in de nacht afgaan om te kijken of mijn rossinante op me wacht. En ja, de hotelier meent het, de fiets is er en hij staat klaar om mee terug te gaan!

Liefde is mooi...

We verlaten Lecco en beginnen aan de klim naar Sella di Balabio. Eindeloze rijen auto's halen me in en het is erg gevaarlijk, niet te vergeten steil en erg heet. Moeilijk!

Ik stop voor de lunch en om even op adem te komen. Na mijn pauze begint de langverwachte rust in het verkeer voelbaar te worden.

Deze keer verlaat ik het merengebied en ga ik naar het hooggebergte. De rest van de dag verloopt soepel, maar nog steeds met een constante stroom auto's en motoren. De tussenstop in St-Pellegrino is een welkome, het mooie kuuroord dat wereldberoemd is om zijn goede «ijskoude» water.

Vanavond logeer ik in een hotel, of eigenlijk een pension voor ouderen. Mijn buurman aan tafel kent Frankrijk goed. Hij vertelt me alles over de steden die hij heeft bezocht en helpt me bij het kiezen van mijn maaltijd. Aardige oude kerel.

Desondanks was de maaltijd nogal matig, en het ontbijt ook niet geweldig. Ik ben bang dat ik er de rest van mijn reis voor zal moeten betalen.

Zodra je het dorp verlaat, is de aanval hevig. De ongelijke hellingen maken deze beklimming van Crocce Domini nog moeilijker. Het laatste stuk door de bergweiden is prachtig. Ik bereikte de pas om 10.45 uur. De weg naar Riva Garda is een aaneenschakeling van vals plat en klimmen over kleine passen, zoals de Passo de l'Ampola.

Voordat je Riva Garda binnenrijdt, aan de voet van het Gardameer, zijn er 2 zeer lange tunnels (3,6 km en 1,2 km), maar het verkeer is relatief rustig.

Het is hier erg warm. Ik kan het plezier van een lekker ijsje niet weerstaan.

Ik klom naar Tenno in de hittegolf en stopte bij Ponte Arche. Vanavond ben ik de Dolomieten ingegaan, nog een hoogtepunt van deze reis.

Er zijn nog 3 etappes te gaan tot Venetië en ik ben nog steeds in goede vorm en vol goede moed.

Mijn fiets brengt de nacht door naast de kachels in de keuken van het restaurant!

Onderaan de pas was ik even in paniek toen ik me realiseerde dat ik een waterfles was vergeten op de cafétafel. Jammer, maar ik ga echt niet meer terug die pas op. Ik moet in de wolken zijn geweest, nog steeds in shock van die geweldige klim!

Ik kom aan in Nova-Levante, een charmant bergdorpje dat typisch is voor het Italiaanse Tirol. De hotels en gebouwen zijn allemaal versierd met prachtige, kleurrijke bloembakken op hun balkons. Het vrije uitzicht op de Dolomieten levert me een paar prachtige foto's op.

Het is prachtig weer. De intens blauwe lucht belooft prachtige foto's. Ik ben in topvorm. Er ligt weer een geweldige dag in het verschiet.

Na een aangename klim uit Nova-Levante kom je aan bij het meer van Carreza (na Capanna Gigliola, het mooiste uitkijkpunt op deze tocht).

De Dolomieten zijn echt iets bijzonders: kant, dat is het woord, het is kant, er is geen berg zoals deze, echt prachtig, en dat alles tegen een achtergrond van azuurblauwe luchten. Het is magisch! Sprookjesachtig! Het is een lust voor het oog. Ik vind het jammer dat ik zo snel weer weg moet. Ik zou nog uren willen nagenieten van dit natuurwonder, maar de weg naar Agordo en twee passen boven de 2000 meter wachten op me.

De Passo di Valles is de eerste 2000 van de dag. Het is behoorlijk zwaar, maar het uitzicht is zo spectaculair dat je de helling soms vergeet (leugenaar!!).

Ik trakteer mezelf op een uitstekende maaltijd terwijl ik over het landschap uitkijk: een bord Bolognese pasta vrolijkt een man zeker op!

Na een duizelingwekkende afdaling waren de hellingen angstaanjagend! Als ik bedenk dat mijn leven afhangt van de 2 remkabels, moet je vertrouwen hebben in je machine, en ook dit jaar laat mijn randonneuse* me niet in de steek, geen incident, geen lekke band, niets, biljart.

Een lange afdaling om mezelf te belonen voor mijn inspanningen tot Fiera-di-Primeirio, waar ik besluit om door te gaan naar Agordo. Ik had de Passo di Cereda en zijn 15 % genegeerd. Die blijft me dwars zitten. Ah, wat een dag. Bovendien heb ik moeite om een hotel te vinden. Vanavond verblijf ik in een bed and breakfast. Het is een heel groot huis en mijn gastheren zijn ontzettend aardig. Als ik terugkom van het eten, bieden ze me koffie en een klein glaasje «gnole» aan. In dit tempo ben ik zo in Venetië.

Ik was een beetje huiverig voor deze oversteek, die volgens veel mensen erg gevaarlijk is vanwege het verkeer. In feite is er een soort fietspad dat langs de weg loopt en je helemaal uit de gevarenzone brengt.

Plotseling zag ik in de verte de eerste huizen van Venetië, gevolgd door het bord «VENIZIA». Op dat moment voelde ik grote emotie, vreugde en geluk. Alles raasde door mijn hoofd. Ik was in Venetië aangekomen op mijn fiets!

Een paar Hongaarse fietsers die dezelfde route namen, stopten vlak voor me en we wisselden een paar woorden over de emotie die we voelden. De souvenirfoto voor het bord zal dit heerlijke moment voor altijd vereeuwigen.