Home » Clubblad » Lezingen » De saga van Parpaillon » Pagina 19

De saga van Parpaillon

Voor of tegen de Parpaillon - Gilles Aubert CC n° 5235 - magazine n° 40, 2012

Ik hoorde al heel lang over de Parpaillon (FR-04-2637), deze atypische pas in de zuidelijke Alpen, een soort fossiel overblijfsel (volgens sommige liefhebbers) van hoe de Alpenpassen eruit zouden hebben gezien toen de Tour de France ze voor het eerst aandeed. Door alle artikelen die ik had gelezen, wilde ik er zelf naartoe en deze zomer 2011 heb ik het eindelijk gedaan.

Ik hoop dat dit artikel wat licht op het onderwerp werpt voor fietsers die, net als ik, willen weten of het echt de moeite waard is om dit avontuur aan te gaan. Hier zijn vier goede redenen om niet te gaan en vier goede redenen om wel te gaan; dan is het aan jou om te beslissen!

Vier goede redenen om de Parpaillon niet te beklimmen

1- Hard klimmen

Als jarenlange jager op »extreme» hellingen (wie de Grand Colombier, de Mont du Chat of de Col Agnel kent, weet waar ik het over heb) en als eerlijke mountainbiker (de Vogezen zijn per slot van rekening de bakermat van het mountainbiken: ik heb zelfs op school gezeten met de tante van Julien Absalon!), dacht ik korte metten te kunnen maken met deze pas, waarvan de hellingen weliswaar respectabel zijn, maar niet die van de bovengenoemde hellingen bereiken. Op een lichte, gloednieuwe mountainbike benaderde ik deze pas vrij zelfverzekerd, maar er is ongeveer net zoveel verschil tussen het beklimmen van een helling op een mooie asfaltweg en het beklimmen van dezelfde helling op een slechte, stenige baan als er is tussen hardlopen op een atletiekbaan en proberen hard te lopen op een kiezelstrand...
Dat brengt ons bij de tweede goede reden

2- Het is geen asfalt

Vergeet niet dat het pad slechts tot 9 km van de top verhard is! En zelfs als het een goed onverhard pad zou zijn, is het niets anders dan rots! Hoe kun je in deze omstandigheden op een fatsoenlijk tempo klimmen (of zelfs maar klimmen)? En hoe zit het met de afdaling? Maar wat doet de DDE?

3- Het is niet echt een pas

Waarom moeite doen om een pas te beklimmen als je niet kunt zien wat er aan de andere kant is? Welnu, dit pad gaat niet over de pas; honderd meter eronder leidt het naar een tunnel die volgens mijn kaarten (Michelin en IGN) gesloten was... Dus ging ik logischerwijs op weg zonder de moeite te nemen een zaklamp mee te nemen. Maar toen ik op mijn bestemming aankwam, was de verrassing: de tunnel was open! Hij is niet verlicht (natuurlijk) en ziet er erg modderig uit, maar de drang is te sterk, vooral omdat twee mountainbikers die er net uit komen (net zo onverlicht als ik) me vertellen dat »het OK is», dus ik aarzel niet langer...

Het is een vreemd en nogal beangstigend gevoel om in bijna totale duisternis tot aan je naaf in de modder te rijden, met slechts een klein lichtje voor je (het einde van de tunnel). En natuurlijk moet je weer de andere kant op als je het landschap aan de andere kant hebt gefotografeerd! Is dit een leven voor een fietser, laat staan voor iemand die een beetje claustrofobisch is?

4- De plaats wordt niet bezocht

Als fietsreiziger maak ik graag een praatje met medefietsers die ik onderweg tegenkom tijdens het beklimmen van een bergpas. Op de Galibier, de Izoard of de Alpe d'Huez is dat makkelijk genoeg, maar hier is de kans zeldzaam: er is gewoon niemand! Geen fietsers, zelfs geen achteropkomende auto of motor om die onuitstaanbare marmotten het zwijgen op te leggen, niets! (Ach ja, een kudde koeien... maar niet erg spraakzaam).

En wat te zeggen van het ontbreken van een verfrissingsbar op de top om fietsers dorstig van zoveel inspanning te troosten....
Woestijn, zeg ik je!

Vier goede redenen om de Parpaillon te beklimmen

1- Hard klimmen

Begon ik dit artikel niet met mezelf te beschrijven als een jager op »extreme» hellingen? Nou, ik heb er gewoon van genoten...

2- Het is geen asfalt

En dat is maar goed ook! Anders zou deze pas net zo zijn als de Galibier, de Izoard of de Bonette: vergeven van de auto's, motoren en nog snellere fietsers die niets anders doen dan je in verlegenheid brengen door je zonder schijnbare inspanning in te halen op de steilste hellingen...

3- Het is niet echt een pas

En dan? Zolang je het leuk vindt om hem te beklimmen en hij voorkomt in de Chauvot, maakt het niet uit dat het geen pas is in de puur geografische zin van het woord! En als je een »echte» pas over wilt, kun je op een paar kilometer van de top een pad naar rechts inslaan (ook erg steil, maar zonder stenen!) dat in minder dan een kilometer naar de Col de Girabeau (FR-04-2488b) leidt. Op deze manier kun je trouwens twee passen van meer dan 2000 meter in één klim afleggen en genieten van een prachtig uitzicht over de vallei van de Orres.

4- De plaats wordt niet bezocht

Geloofde je me echt over de marmotten? Ik ben dol op marmotten! En de foto hiernaast, genomen na de klim, zal het je bewijzen...
Even serieus: kom je hier voor de drukte of om te genieten van de eenzaamheid? Wat een voorrecht, integendeel, om deze uitzonderlijke plek helemaal voor jezelf te hebben, of bijna helemaal voor jezelf!
Wat de verfrissingsbar betreft: die heb ik niet nodig!

Conclusie: De Col du Parpaillon is een monumentale pas, en eentje die ik met trots eindelijk heb opgenomen in mijn trukendoos als jager (van extreme pistes, maar ook gewoon van passen). En als ik je maar één advies zou moeten geven, zou het zijn: schiet op (niet allemaal tegelijk, hoor) en doe het ook, je zult er geen spijt van krijgen.

Deze pas moet blijven zoals hij is, de laatste getuigenis van wat de grote passen van de Alpen waren aan het begin van de 20e eeuw.^e eeuw. Steil, afgelegen en vooral onverhard.

Oh ja, bijna vergeten: konden we het pad maar iets comfortabeler maken... De klim omhoog is nog niets, maar de afdaling!...