Home » Clubblad » Lezingen » De saga van Parpaillon » Pagina 8

De saga van Parpaillon

Parpaillon... âges - Robert Luce CC n° 2926 CTG La Calmette (Gard) - tijdschrift n° 21, 1993

Donderdag 13 augustus... De zon komt op uit de vallei en straalt op ons neer als Chantemerle wakker wordt. Een gigantisch ontbijt. We moeten een voorraadje inslaan, want we hebben een zware dag voor de boeg. Alain raadpleegt voor de zoveelste keer de Michelin-kaart en we gaan op pad om de Grand Parpaillon te ontdekken: in welke staat zou de weg zijn en zouden de hellingen zo steil zijn als de Altigraph atlas voorspelt? Al deze vragen maakten hem alleen maar ongeruster. Want, zo begreep ik, hij zal zijn 85 kilo naar de top van deze reus moeten hijsen.

Desondanks zag het weer er erg goed uit voor onze expeditie en we vergaten al snel onze zorgen. Vooral omdat we twee dagen eerder de Izoard hadden «opgegeten» en daarbij zonder al te veel problemen de top van de Col Agnel op 2744 m hadden bereikt. 2400 meter stijgen was niet slecht voor een eerste uitstapje.

We hebben besloten niet door de vallei van de Durance te rijden. De auto zal comfortabeler zijn!... In Eygliers treffen we de laatste voorbereidingen op de racefietsen en pakken we zo weinig mogelijk in onze rugzakken: een boterham, een stuk fruit, een rijstwafel en een windjack voor het geval het koud wordt... Het is tijd om te vertrekken. De hoofdweg is al erg druk in de vroege ochtend. Gelukkig hoefden we maar vier kilometer af te leggen, richting Siguret op de N94B. Er was weinig verkeer, maar wat een verrassing om een flink aantal fietsers tegen te komen, die een heel ander tempo hadden dan wij. Het is waar dat over twee dagen de triatlon van Embrun plaatsvindt op de wegen van de Briançonnais, maar wij hebben niet dezelfde doelen - ieder zijn eigen! In Saint-André-d'Embrun vulden we onze waterflessen en gingen we op weg naar de D39, die ons zonder veel moeite naar La Chalp bracht.

Het is 12 uur, dus we maken van de gelegenheid gebruik om een hapje te eten op het terras van een herberg. De kou, als gevolg van een door cirro-cumulus versluierde lucht, betekent dat we onze windjacks moeten aantrekken.

We kwamen al snel weer op het juiste spoor en bij het verlaten van La Chalp begon de bochtige weg de eerste hellingen van de Parpaillon-bergketen te beklimmen. Het asfalt ligt er nog, maar een kilometer verder raken we al snel gedesillusioneerd, met kiezels die het asfalt vervangen... Er wordt geen woord gewisseld, de helling is niet al te steil, maar we moeten op zoek naar het beste traject, wat niet erg gemakkelijk is. Een paar kilometer verder wordt de aarde steviger en dat maakt onze voortgang minder gevaarlijk; een paar auto's passeren ons en stuiven ons af... dan wordt de weg weer rustiger door de bergweiden. De zon verwarmt ons weer.

Na een paar scherpe bochten bereiken we een voorgebergte met een prachtig uitzicht over de Crévoux-vallei. Verspreid liggende kuddes koeien hoor je hun bellen luiden. De camera is uit. Het is tijd om deze momenten van geluk te onthouden...

Deze keer waren we in ons element, we vergaten de staat van de weg en genoten van het uitzicht op de bergtoppen tegen de azuurblauwe hemel. Op drie kilometer van de top stoppen we bij het beekje om ons op te frissen en een paar koekjes te eten. We klommen in een rustig tempo ondanks de steilere helling. Eindelijk, toen we een bocht omgingen, zagen we de tunnel; nog een paar pedaalslagen en we bereikten ons doel; onze T-shirts waren doorweekt van het zweet. Een paar lokale bewoners arriveren met de auto om deze majestueuze weg te ontdekken, we wisselen een paar woorden uit, de dame vereeuwigt ons voor de tunnel, ondanks een trillende hand die ons haar gevorderde leeftijd laat raden. Ze laten ons voorgaan de tunnel in, omdat ze liever wachten voordat ze dit zwarte gat ingaan...

We tastten onze weg af en in de verte glinsterde een muizengat... Gelukkig waren er niet al te veel plassen. Aan de andere kant kwamen we buitengewoon helder weer uit, wat een uitzicht op 2650 meter! Aan de horizon doemen de toppen van La Bonette en het Nationaal Park Mercantour groot op. Bij een nieuw verfrissingspunt raken we aan de praat met enkele wandelaars in hun auto's, die ons vertellen dat we een afdaling van 9 km over rotsachtig terrein tegemoet gaan. Onze beslissing is zonder veel discussie genomen.

Eén blik was voldoende om ons te overtuigen om onze reis voort te zetten en de andere kant te ontdekken, richting La Condamine via Sainte-Anne en vervolgens de Col de Vars.

Hard! Hard! De hele weg naar de Grand Parpaillon hut bleek de eerder gedane aankondiging waar te zijn. Er waren zoveel rotsen en zoveel angst dat onze handen gevoelloos werden. Op het terras van de herberg kijken de gasten verbaasd toe hoe we aankomen... «van bovenaf» met onze racefietsen. Met een koel drankje om onze dorst te lessen, gingen we weer op weg, het grind veranderde in witte aarde die onze fietsen onberispelijk polijstte. Een snelle duik in La Condamine en eindelijk is het asfalt weer terug.

La vallée de l’Ubaye nous accueille avec ses escarpements fortifiés. Saint-Paul, nous empruntons la route du col de Vars et après huit kilomètres d’efforts soutenus nous franchissons le sommet. Photo souvenir… Le plus dur est fait, il ne reste que 22 km de descente pour boucler notre périple. L’arrivée à Eygliers se fait sur la jante de ma roue arrière ! Une crevaison sur le bitume après avoir arpenté 25 km de chemins semés d’embûches, il faut le faire.

De kilometerteller geeft 101 km aan en de gemiddelde snelheid is 11,3 km/u... We fietsten echt voor ons plezier. We kijken uit naar een herhaling... in dit massief, want de klim naar de Chapelle Sainte-Anne is een herkansing waard. We maken een afspraak voor de toekomst, vooral omdat aan de kant van Embrun de bosweg van Saluces en de terugkeer via de Col de Vars ideaal lijken om te mountainbiken.